วันนี้กว่าจะออกจากบ้านก้อเกือบ11โมง

มีเรียนตอน11โมงครึ่ง แบบว่าจาไปทันไหมเนี่ยะ

ปา-กดว่าไปทันด้วย ไปถึงมหาลัยเกือบ11โมงครึ่ง

ก้อรีบวิ่งไปเข้าเรียน ระหว่างนั่งรออาจาน

สายตาดันเหลือบไปเห็นเก้(แฟนเก่า)

มาเรียนห้องเดียวกานอีก โอ๊ย เซ็ง

รออาจานจนถึงเที่ยงครึ่ง ก้อให้ม.ส.อาจานเลย

แล้วพอดีพี่ที่ยูนิลืเวอร์โทรมาขอเลื่อนนัด

จาก 14.30 เป็น 13.00 แล้วตอนนั้นก้อเวลา 12.30

โหย รีบไปแทบตาย เกือบไม่ทัน

แล้วคนที่ทำผมให้ ก้อไม่รู้เป็นไร

กระแทกกระทั้นเหลือเกิน ยอมทนเพราะได้ตังนะเนี่ยะ

ได้มา 250 บาท คุ้มไหมเนี่ยะ

พอรับเงินเสร็จ ก้อไปกินยาโยอิกับนังแอน

ตังที่ได้มาก้อหมดไป 55+ พอกินอิ่ม

ก้อไปเดินยูเนี่ยนมอลล์ต่อ อยากได้เสื้อ

แต่คนขายไม่อยู่อีกและ (ร้านเดิม) เซ็ง

แล้วก้อมีเสื้ออีกตัวที่อยากได้ แต่ดูงบในกระเป๋าแล้ว

ก้อเอาไว้ก่อนดีก่า รอคุณแฟนตังออกก่อนดีก่า ค่อยมาซื้อ

แล้วเราก้ออพยพไปเดินข้างเมเจอร์ต่อ 555+

ทันใดนั้น สายตาก้อเหลือบไปเห็น

แฮ็คส์ รุ่งเรือง อนันตยะ สุดหล่อของเดี๊ยน

กรี๊ดๆๆๆ คนอาราย หล่อลากไส้เหลือเกิน

เห็นแล้ว อยากจะเสียตัวเลย 555+

อุ๊ย!!! หลุด เก็บอาการก่อนนะค่ะ 55

แต่แบบว่าแฟนนั่งอยู่ข้างๆ หน้าสวยดีนะ

แต่ปูสวยกว่า (เข้าข้างตัวเองซะงั้น)

ทำใจรับไม่ได้ ไม่ซื้อของและ เดินร้องไห้ดีก่า เซ็ง

แล้วก้อนั่งแท็กซี่กลับบ้านแอน

ไปสิงสถิตอยู่ที่นั่น เบื่อกลับบ้าน

กว่าจะถึงบ้านก้อเกือบ5ทุ่มได้

P.S.

ไม่รู้ช่วงนี้เป็นโรคอาราย ชอบฟังเพลงอินเตอร์

และก้อขอบคุณพี่ๆที่ไดทุกคนนะค่ะ ที่เป็นกำลังใจให้

บางทีมันก้อท้อนะ การที่จะทำให้แม่ยอมรับแฟนเราได้

เหนื่อยจนบางครั้ง คิดอยากจะเลิกเพื่อตัดปัญหาเลยอ่ะค่ะ

แล้วตอนนี้แฟนก้อเอาแต่ทำงาน ทำงาน และทำงาน

สงสัยจาเก็บตังมาขอมั้ง 555 (เข้าข้างตัวเองอีก)